poniedziałek, 16 czerwca 2014

Rozdział V

Rano oczywiście Edward był przy mnie i najpierw był na mnie zły, że uciekłam, a później opowiadał jak to się świetnie bawił, a na samym końcu jeszcze miał żal do siebie, że mnie nie pilnował i nie spędził tego wieczoru ze mną. Słuchałam go jak zwykle, ale czułam też jak mój brzuch skręca się z głodu. Chciałam udać się więc do kuchni, albo  przebrać się z tej dwuczęściowej piżamy, ale otwierając drzwi od swojego pokoju skapłam się, że przecież nie jest sama, nie wliczając to oczywiście Edwarda. Otwarłam drzwi i tak w nich stałam i patrzyłam jak tamten gnojek znów obżera się gigantyczną ilością jedzenia. Odwróciłam się na pięcie i rzuciłam się na łóżko przykrywając poduszką, usłyszałam wybuch śmiechu, po chwili sama nie wytrzymałam i też się zaczęłam śmiać.
- Nie wyjdę dzisiaj z tego pokoju.- ściągnęłam poduszkę.
-Mogę go wygonic.- machnęłam ręką- No, ale do toalety musisz isc, albo coś zjeść- No i nagle w brzuchu mi zaburczało.
-Dobra.-mruknęłam- Idę coś zrobi sobie do jedzenia, a Ty sobie coś porób na Internecie.
Odwrócił się i włączył laptopa, przemknęłam się najpierw do toalety, a następnie poszłam po jakieś jedzenie na cały dzień.
Wampir widząc mnie z tą górą jedzenia zaczął się śmiać jak opętany.
                                                                                                 ***          
Po kilku godzinach, które dłużyły mi się niezmiernie i po długim myśleniu o mojej ‘’zabranej’’ przyjaciółce postanowiłam coś zrobić, przecież wiecznie nie mogę tak siedzieć muszę się czymś zając. Dlatego zaczęłam rozmawiać z Van przez skypa. Paplałyśmy o jakiś głupotach, ale miałam zajęcie.
Nagle wpadłam na pewien pomysł, a nawet plan co prawda nieco podsunęła mi go Vanessa.
-Edward- chciałam go jakoś udobruchać, ale nie wiedziałam jak, więc prosto z mostu walnęłam.- Wiem, że się ostatnio o to posprzeczaliśmy, w pewnym sensie o to, ale mam wielką, ogromną prośbę.
-O co chodzi?- od razu domagał się konkretów.
- Zaprzyjaźnisz się z Emlily?
Tak, świetnie zdaję sobie sprawę, że to było głupie co powiedziałam, ale mój pomysł związany z tym chyba nie wydawał się, aż taki głupi, a może jednak.
- Śnisz czy kpisz?
-Ani jedno, ani drugie, bo zobacz, jeżeli się z nią zaprzyjaźnisz to możemy mieć jakieś dostępy do większości gdyby się coś stało, na przykład teraz, gdy Claire zabrano to mógłbyś się czegoś od niej dowiedzieć.
-No dobra, powiedzmy, że się zgadzam, ale czemu ty tego nie możesz zrobić?
-Proszę cię, dobrze wiesz, że mnie nienawidzi, ale za to ciebie wręcz przeciwnie.- odparłam.
-Jesteś pewna, że to ma sens?
 -No pewnie.
Wow. Nie wiedziałam, że tak łatwo mi pójdzie, ale no cóż czasami się komuś poszczęścić może.
-No to ja cię opuszczam i idę zacząć swoją misję.
-Wieczorem przyjdź i mi zdaj relację.
Uśmiechnął się i wyszedł
 Moją uwagę przykuła szkatułka. Na śmierc zapomniałam o niej. Czym prędzej podbiegłam i wyjęłam przepiękny złoty, topaz. Obejrzałam go dokładnie kilka razy i nadal się zastanawiałam jakim cudem znalazła się w środku ta ciecz. Poszukałam również w Internecie co oznacza wyryte słowo na kamieniu, oznaczało ono ,,sen’’, ,,do snu’’.
To prawda, że ostatnio miałam dziwne sny, które stawały się rzeczywistością. Może to o to chodziło, z tymi snami. Tylko skąd moja mama by o tym wiedziała, skąd wiedziała, że zaczną mi się śnic. Co prawda kiedyś mi mnóstwo o nich opowiadała, ale byłam wtedy mała i nic teraz nie pamiętam.
Obejrzałam teraz szkatułkę jeszcze dokładniej niż poprzednio, ciągle mnie ona irytowała. Odwróciłam ją do góry nogami, zobaczyłam wyryty adres:
      Cannox        Rodney Street 473
Czyli wychodzi na to, że będę musiała ten adres sobie sprawdzic osobiście.
-Jejku Bells już wiem czym Cię mogę zająć.- uniosłam brew, bo do pokoju wpadła we własnej osobie panna Stark- Chodź pokażę Ci coś.
Pociągnęła mnie za rękę i zaprowadziła do nieznanego mi miejsca, nie było ono daleko, znajdowało się… O nie, na dachu, przecież tam miała być moja kryjówka. Kurczę trzeba poszukac czegoś innego.
Wdrapałyśmy się po drabinie na górę.
-Ja wiem, że ty uwielbiasz się chowac i odcinac od rzeczywistości, dlatego znalazłam coś dla ciebie.
Na dachu, było zupełnie inaczej, cisza, widok na miasto, którego uliczne lampy fantastycznie świeciły w nocy. To zdecydowanie było idealne miejsce dla mnie. Uwielbiałam niespodzianki i ta była świetna.
-Dziękuje- szepnęłam.
Odetchnęłam świeżym powietrzem i cieszyłam się swoim małym miejscem, nawet nie zauważając kiedy moja przyjaciółka wróciła na dół, zapewne chcąc zostawic mnie samą. Będzie to mój magiczny zakątek. Co prawda magiczny był tylko widok, ale to w niczym nie przeszkadzało.
Usiadłam sobie patrząc przed siebie i robiłam to co zawsze w takich miejscach, odpoczywałam i starałam się o niczym nie myśleć, aby zapomniec o problemach.
***
Siedzieliśmy sobie u mnie w pokoju przy zaświeconej lampce, siedząc na łóżku sprawdzałam sobie na laptopie różne informacje, a Edward siedział tuż obok mnie.
-Opowiadaj jak było?- zachęciłam Edwarda.
-Jak to jak? Dobrze.-wzruszył ramionami.
Spojrzałam na niego próbując wydobyć jakieś informacje.
-Coś więcej? Jak wasza przyjaźń?
-Dobra, o mało co nie wylądowałem z nią w łóżku.
Wybuchłam śmiechem.
-O mało?
-Chciała mnie zaciągnąc, ale się wymigałem jakimś cudem.
Jakimś cudem. Hmm… widzę, że się chłopak męczy.
-Powiedziałem jej, że jest już trochę późno i muszę wracac.
Nie, teraz już się nie śmiałam, teraz po podłodze się zwijałam.
-Nie przespałeś się z dziewczyną, bo powiedziałeś jej, że już późno?
Zaczęłam się wachlarzowac rękami, próbując przestac się śmiac, co wychodziło mi z marnym skutkiem. Boże, jak to brzmi ,, chłopak nie przespał się z dziewczyną, bo okazało się, że jest już późno’’. Edward patrzył na mnie jak na idiotkę, którą byłam, ale pomińmy ten fakt.
Ochłonęłam dopiero po kilku minutach i spoważniałam.
-Ale dowiedziałeś się czegoś od niej?
-Tylko tyle, że mi ufa i ma nadzieję, że miedzy nami coś będzie, a  jeśli chodzi o Claire to jutro ją wypuszczą.
Nic ciekawego w sumie, ale zawsze coś.
-Jest jeszcze jedna sprawa. Tylko proszę, nie wyciągaj na początek jakiś wniosków i nie martw się.
-Nic nie obiecuję.
-Bo prawdopodobnie coś jest nie tak z tobą.
-Ze mną?- przerwałam mu.
-Przecież mówię. Tutaj nie chodzi już o to, że Emily nie darzy cię sympatią, tutaj chodzi o coś zupełnie innego. O twoje życie.
Przełknęłam ślinę.
-Co masz na myśli?
-Tego sama się musisz dowiedziec.
Ktoś nagle zapukał. Odłożyłam laptopa i poszła otworzyc drzwi.
To byli Strażnicy Nocy i nie było ich kilku tylko kilkunastu.
-Dzień dobry. O  co chodzi?
-Musimy przeszukac Twój pokój.
I wtem wszyscy Strażnicy wparowali do mojego pokoju, przeszukując wszystko po kolei.  Zobaczyłam nawet, Że Cullenowie też tu są. Edward podszedł do mnie.
-Co się stało?- zwrócił się do jednego z Strażników.
 -Panna Bella Swan jest w posiadaniu rzeczy, która może zagrażać całemu światu.
     Ale że co? Do cholery jasnej, ja nic takiego nie mam.
Nagle, ku mojemu zaskoczeniu, jeden z mężczyzn przeszukujących moje mieszkanie przyniósł szkatułkę, którą dostałam od mojej mamy.
-Znaleźliśmy. To jest to.
-Ale to jest przecież moja pamiątka.
-A co tutaj się wyprawia?
Vanessa, nie wiadomo kiedy się tutaj znalazła.
Strażnik udawał, że nie usłyszał mojej przyjaciółki.
-Wyjaśnimy to sobie w Sali Nocy.
Wiem, że istnieje taka Sala, ale nie miałam pojęcia co się w niej robi, nawet nie miałam okazji w niej nigdy być.
Dwie kobiety podeszły do mnie i wyprowadziły. A dwoje mych przyjaciół stało jak słupy soli i przyglądało się zdarzeniu.
Byłam zbyt bardzo oszołomiona sytuacją mającą miejsce chwilę temu, że tuż po chwili byłam w Sali Nocy, która była ogromna, a na jej środku stał ogromy prostokątny stół. Posadzili mnie na krześle i zaczęli swoje przesłuchanie.
- Skąd masz ten przedmiot?
Postawili przede mną szkatułkę.
-Moja mama chciała, abym po jej śmierci weszła w jego posiadanie.- odparłam spokojnie.
-Co jest w środku?
Po co się mnie pytają skoro mogą sami to sprawdzić?
-Kamień. Dokładnie, złoty topaz i kartka, którą napisała moja mama.
Jedna z kobiet podeszła i otworzyła szkatułkę. Jak widać wszystko było tak jak ich poinformowałam.
Kobieta przeczytała kartkę, po czym podała ją Strażnikowi, który  mnie przesłuchiwał. Następnie wyjęła  kamień i obejrzała go bardzo dokładnie z każdej strony.
-Co się znajduje w środku tego kamienia?- spytała kobieta.
-Nie wiem, nie mam pojęcia. Nie dane mi było się tego dowiedzieć.
-Strażniku Barkley to jest to, co zagraża nam wszystkim.
Ja chyba zaraz tu zejdę. Oni mnie wkręcają czy, że jak? Przecież to jest zwykły kamień. Tak mała rzecz, a zagrożenie stwarza ogromne.
-Powtórzę pytanie mojej koleżanki. Skąd to masz?
-Przecież mówiłam, że od mojej matki.
-Czyli twierdzisz, że dała Ci to przed śmiercią?
-Nie powiedziałam nic takiego.
-To kto Ci to dał?
Nie chciałam oczywiście wkopac rodziców Edwarda.
-Miałam to jak mieszkałam w Cannox, a kiedy musieliśmy się przeprowadzic zabrałam to z sobą.- skłamałam.
Strażnik tylko westchnął.
-Dobrze. Wracaj teraz do siebie, a to sobie zatrzymamy-wskazał na szkatułkę.
Pokiwałam głową i wróciłam do swojego pokoju.
Skoro to coś ma zagrażać całemu światu, to czemu przesłuchanie trwało kilka minut, a na twarzach zebranych tam osób nie było jakiegoś wyrazu, który wskazywałby na jakiekolwiek zagrożenie? Z takimi myślami zasnęłam.
 Obudziłam się wyspana jak nigdy dotąd. Być może dlatego, że spałam do 11. Nic mi się dzisiaj nie śniło, albo jednak śniło, śniła mi się chora Van.
 Edwarda nie było u mnie w pokoju. Weszłam do salonu, a mój szanowny braciszek już się pakował, nie mam pojęcia gdzie wczoraj wieczorem wyszedł.
-Dobra, chyba wszystko spakowałem.
Przewiesił sobie torbę przez ramię. Podszedł do mnie i dał mi buziaka w policzek.
-Do zobaczenia.
Wyszedł sobie, o tak, po prostu, a moja radość nie miała granic. Usiadłam na sofie i uśmiechnęłam się sama do siebie. Jestem wariatką.
***
Czekałam na moją przyjaciółkę, którą mieli dzisiaj wypuścic przed jej mieszkaniem. Już po chwili ją ujrzałam.
Podbiegłam do niej i uścisnęłam najmocniej jak mogłam. Dobrze wiem jak bardzo nienawidzi tego świata by znienawidzić do tego jeszcze tą szkołę i kilka dni, które jej z życia zabrali.
-Co wywnioskowali? Znaleźli coś?
-W mieszkaniu porozmawiamy.
Udałyśmy się do jej pokoju.
-Przez te trzy dni, dowiedziałam się, że są trzy kręgi składające się z 4 osób. Każdy z kręgów jest odpowiedzialny za coś innego, za przeszłość, teraźniejszość lub przyszłość. – spojrzała na mnie chcąc się upewnić, że wszystko rozumiem- Wszystkie te kręgi zostały zamknięte. Każdy krąg ma chronograf, czyli taką maszynę dzięki, której kontrolują swoje przeskoki w czasie. Kiedyś ci wytłumaczę. Jak chronograf  zostanie uzupełniony poprzez krew wszystkich członków należących do danego kręgu, to zawsze coś daje. W jednym chronografie była tam jakaś woda, w drugim jakiś biały proszek, a w trzecim jakaś kolorowa ciecz. Dzięki księgom, legendą i gwiazdą, zdobyli informację, że jestem takim odpowiednikiem królowej i panuję nad tymi wszystkimi kręgami, one tak jakby do mnie należały. Wymieszali mi te wszystkie proszki, ciecze i kazali wypić, bo według ich źródeł tak powinnam zrobić. Od tamtego czasu nie przeskoczyłam, ani razu i to ich irytuję. Wypuścli mnie, bo nic się nie działo.
-Kurczę. Czyli co teraz?
-Mnie się pytasz?- wzruszyła ramionami-  A i jeszcze jedno, bo każdy z podróżników, ma przypisane jakieś ptaki, drzewa i kij wie co jeszcze. Mi przypadła, cegła, kaczka i kaktus. Nie ogarniam tego kompletnie i określili mnie trzynastą z dwanaściorga.
Zaczęłam się śmiać, bo to było idiotyczne.
Usłyszałyśmy pukanie do drzwi.  Claire poszła otworzyć drzwi, a tam stała Vanessa.
-Tak wiem strasznie wyglądam.
Poszłam po nią i zaniosłam razem z Claire na łóżko. Przyłożyłam jej dłoń do czoła, a tam chyba z 50 stopni.
-Od kiedy masz taka gorączkę?- zapytałam przestraszona.
-Nie wiem, z godzinę temu mi się to zaczęło.
-A brałaś jakieś leki?- dopytywała się podróżniczka.
-Tak, ale nic nie pomaga.-odparła.
-Pójdę po pielęgniarkę, albo jakiegoś lekarza
Pokiwała głową, a ja czym prędzej pobiegłam do naszego szpitala znajdującego się na północnym skrzydle Akademii. Jedna z kilku pielęgniarek siedziała, przy biurku, który zapchany był różnymi papierkami.
-O co chodzi?- spytała znużonym głosem.
-Moja przyjaciółka źle się czuję, ma gorączkę i ogólnie słabo wygląda.- wyjaśniłam.
-Doktorze Boompton, pozwoli pan?
Doktor podszedł do nas i przywitał się ze mną. Opowiedziałam mu co się dzieje mojej przyjaciółce, po czym musiałam szybko podać dane potrzebne pielęgniarce, która zapisywała informacje do wielkiej księgi. Następnie zaprowadziłam lekarza do chorej Van.
Doktor Boompton szybko zbadał Vanessę i od razu podał diagnozę.
-Widać będziemy mieli nową zmiennokształtną.
_________________________________________________________________________________
Przepraszam, że dopiero teraz dodaję rozdział, ale miałam dużo nauki. 
Mam nadzieję, że się podobało. Czekam na komentarze i przepraszam za wszelkie błędy :)

wtorek, 3 czerwca 2014

Rozdział IV

Tak jak sobie obiecywałam, że jeśli lekcja historii znowu będzie taka nudna to zacznę pisać liściki z Edwardem. I tak robiłam. Cały czas pisałam z nim liściki. Edward w sumie sam zaczął, bo widział moją minę.
    Czemu się spóźniłaś?
    Czas mi zbyt szybko zleciał. :-)
    Mogę wiedzieć gdzie byłaś?
    W bibliotece.  Jak całuje nasza królowa?
   Proszę Cię, bez przesady.
   Chciałabym wiedzieć.
   Całkiem nieźle.
I tak cały czas, jak nie jakieś pytania, to buźki, nawet kilka razy zagraliśmy w ‘’kółko i krzyżyk’’. Edward odprowadził mnie pod salę 66 gdzie czekałam, na przybycie panny Grey, która widziałam ostatni raz wczoraj jak zemdlała. W końcu się pojawiła, wyglądała dużo lepiej i nabrała kolorów.
-Jak się dzisiaj czujesz?
-Lepiej. Wczoraj wieczorem przeskoczyłam, ale do przyszłości.
Weszłyśmy do klasy.
-A dzisiaj rano też, ale już do przeszłości i odkryłam, że tuż przed samym przeskokiem mam mdłości.
-Nie wiem czy się mam cieszyc, że coś odkryłaś czy też płakać.
Uśmiechnęła się i obie zajęłyśmy swoje miejsca.
Lekcje nie były jakieś ciekawe, chyba, że oprócz tego, że narobiłam sobie kilka siniaków na lekcji praktyki. Dowiedziałam się jeszcze na lunchu, że dziewczyny po lekcji mają podejść do naszej nauczycielki tańca po buty, w których mamy się uczyć chodzić i że od poniedziałku zajęcia będą codziennie, a nie co dwa dni.
Właśnie byłam na ostatniej lekcji. Nagle trochę mnie zamurowało. Podniosłam głowę i zobaczyłam mojego kochanego braciszka. Eric stał sobie w wejściu na sale i rozglądał się po niej, zapewne kogoś szukając, a tą osobą byłam ja. Podbiegłam do niego.
-Co ty tu robisz?
-Cześć- myślał że mnie tym rozbawi?- rodzice mnie przysłali, abym sprawdził jak sobie radzisz, a przy okazji przyniosłem Ci od nich trochę kasy.
Uniósł białą kopertę i pomachał mi nią przed nosem.
-Kurcze. Mogłeś zadzwonić- wzruszył ramionami- Dobra ja mam jeszcze jedną lekcję, a potem jeszcze muszę skoczyć po buty.
-Dobra, zaczekam.
Chciał usiąść na ławeczce tuż obok gdzie leżała już jego torba.
-Ale nie tu! Na ile masz tutaj zostać?
-Do niedzieli. Będę czekać gdzieś w okolicach Twojego piętra.
-A skąd niby wiesz na którym piętrze mieszkam?
-Jak się dowiedziałem gdzie masz teraz zajęcia to i się dowiem gdzie mieszkasz.
-Dobra. Muszę iść. Pa.
Wróciłam do przerwanych zajęć i zaczęłam rozmyślać o zajściu które miało miejsce kilka chwil wcześniej i stwierdziłam, że to będzie najgorszy weekend.
Po zajęciach poszłyśmy razem z dziewczynami, po buty, które były tak wysokie, że zastanawiałam się czy będę w stanie na nich stać, a co dopiero tańczyć czy chodzić. Wymieniłyśmy się poglądami na temat dzisiejszego dnia. Drogą powrotną zauważyłam jak z na przeciwka w naszą stronę szedł ten strażnik z którym ostatnio rozmawiałyśmy w sprawie tych podróży. Wyminął nas, a Van z tego co zauważyłam spojrzała na niego spode łba. W pewnym momencie nasza podróżniczka się zatrzymała.
-Niedobrze mi. Zaraz przeskoczę.
O nie, tylko nie tutaj.
-Proszę pana! -zawołałam strażnika.
W tym samym momencie gdy on się odwrócił Claire zniknęła, po prostu rozpłynęła się w powietrzu. Mężczyzna wybałuszył oczy i spojrzał na nas jak na idiotki. Może i nimi byłyśmy, ale teraz ma dowód na to, że nie zmyślałyśmy.
-Czy to jest ta dziewczyna, z którą przyszłaś?- zwrócił do mnie.
-Tak, proszę pana.
-Matko Boska, musze teraz wszystkich o tym zawiadomić, czekajcie tu na nią, a ja idę po innych Strażników Nocy.
Uczniowie wszędzie się kręcili a po Claire, ani śladu. Dobrze wiedziałam, że jej tutaj tak od razu nie znajdziemy, ale niepokoiłam się o nią.
Po pół godzinie, gdy już większość Strażników się zebrała, ‘’powróciła’’ do nas podróżniczka. Wylądowała kilka metrów od nas. Strażnicy od razu ją zabrali, a my szłyśmy za nimi. Jeden drugiego przekrzykiwał, albo kręcił głową, niedowierzając, niektórzy nawet po kilka razy mówili ,, to niemożliwe’’. Do jakiegoś pomieszczenia nie wolno nam było wejść. A myśmy nie miały zamiaru się stąd ruszyć, dopóki nie dowiemy się co się tam dzieje. Po 15 minutach spotkałyśmy Emmetta.
-Wszędzie was szukamy.
-Szukamy?- spytała Van.
-No ja i Edward. Co wy tutaj robicie?
-Mam dla ciebie zadanie bojowe. Słuchaj, idź do Edwarda i powiedz mu, że zaraz przyjdziemy i zaprowadź go gdzieś byle z dala stąd, nie może tu przyjść rozumiesz? - powiedziałam z naciskiem
-Dobra. Lecę go szukać.
Emmett jak to on, niczym się nie przejmował i tym samym nie dopytywał, ważne, że miał co robić.
-Czemu mu kazałaś tutaj Edwarda nie wpuszczać?
-No bo przecież Claire prosiła nas abyśmy nikomu nie mówiły. O to się z nim wczoraj pokłóciłam. Jak na razie nie chce mu nic mówić, ale prędzej czy później wszystko wyjdzie na jaw.
-A co wy tu robicie jeszcze?
Podskoczyłyśmy obie, na dźwięk tych słów. To jakaś kobieta, blondynka, nieco otyła, stała przed nami w krótkiej sukience odkrywającą jej grube nogi, chyba to była ta która najbardziej krzyczała.
-Chcemy wiedzieć co z nią.- wyjaśniła moja przyjaciółka
-Ach tak, naturalnie. Dziewczyna musi zostac na kilka dni tutaj, musimy szybko się dowiedzieć, o co chodzi i wprowadzić ją w nasz świat.
Nie, tylko nie to. Przecież ona się tam załamie.
-Możemy się z nią spotkac?- spytałam
-Ależ wykluczone. Znikajcie stąd.-pogoniła nas.
Odwróciłyśmy się na pięcie i wróciłyśmy do mieszkań całę załamane. Przypomniałam sobie, że przecież gdzieś tutaj powinien czekać na mnie mój braciszek. Rozejrzałam się za nim, ale go nigdzie nie było. Weszłam do mieszkania, a ten sobie jakby był u siebie leżał na sofie w salonie i oglądał telewizję jedząc popcorn, który był wszędzie rozwalony. Rzuciłam szpileczki pod stół.
-Masz to posprzątać.- rozkazałam mu.
-Dobra, dobra, zaraz. W sypialni na biurku położyłem Ci kopertę.
-Dzięki.
Ruszyłam w stronę sypialni.
-Słyszałem, że dzisiaj tutaj jakaś impreza jest.
-No tak za jakąś godzinę czy dwie się zaczyna.
-Wiedz, że na nią idę.
-A rób co chcesz jeśli tylko ci pozwolą Strażnicy. Minęło zaledwie kilka dni odkąd się nie widzieliśmy, a ty tak się zmieniłeś.-zauważyłam.
-Proszę cię, rodziców nie ma. Po za tym przez te kilka dni zmądrzałem.
Wzruszyłam ramionami i poszłam do sypialni. Zajrzałam do koperty. Hm….. przydałoby mi się trochę kasy, na umeblowanie tutejszego mieszkania. Dobra, przecież nie będę siedzieć w tym pokoju cały dzień. Wyszłam do kuchni zrobić sobie herbatę. Usłyszałam jak drzwi wejściowe się otwierają, a po chwili zamykają. Oparłam się o blat szafki kuchennej. Zaczęłam upijać swoją gorącą herbatę.
-Hoho któż to nas zaszczycił swoją obecnością.- powiedział Eric
-Cześć.
No tak. Eric nigdy nie lubił Edwarda, a wręcz go nienawidził, nie wiem dlaczego tak było i jest, ale mnie to nie interesuje, jak widać, Edwarda też. Przyszedł do mnie i jedną ręką oparł się o blat szafki kuchennej.
-Co on tu robi? – zapytał szeptem.
Wzruszyłam ramionami. Cały czas wpatrywałam się w okno.
-Niby mnie sprawdza, rodzice go przysłali.
-Ta, jasne.
-Nie wiem czy to cię pocieszy, ale idzie dzisiaj na tą dyskotekę.
-To nie idziesz?
Upiłam łyk gorącej herbaty.
-Nie. No, proszę cię.
Nie ucieszyła go moja odpowiedź i posmutniał. Chyba chciał iśc. Musiałam to jakoś odkręcić.
-O nie. Chciałeś iść?
-Nie, no co Ty.
Haha. No mnie to on nie oszuka, fakt zawsze robimy tak żeby ta druga osoba miała lepiej i czerpała korzyści.
-Przecież widzę. Idź ja mam tutaj co robić.
-Nigdzie nie idę. Serio.- zniknął z moich oczu na ułamek sekundy- A poza tym musisz się nauczyć chodzić w tym- pokazał mi przed nosem parę szpilek w których miałam się uczyć chodzić.
-W tym mi nie jesteś potrzebny.- i nagle mnie olśniło.- A jeśli bym z Tobą poszła to byś poszedł?
-No pewnie.
-Dobra to idę.
Spojrzał na mnie dziwiąc się, zapewne wiedział, że coś się za tym kryje. Wypiłam swoją herbatę i zabrałam się do założenie szpilek. Naprawdę były wysokie, stanęłam w nich kiwając się. Wdech, wydech. Zrobiłam krok o mało się nie przewracając, musiałam się podtrzymywać blatu. Po jakieś godzinie ‘’podobno’’ szło mi lepiej, przynajmniej tak twierdził wampir. Następnie ściągnęłam buty, bo moje nogi już nie mogły wytrzymać ciężaru jakim jest moje ciało. Pośpiesznie się wyszykowałam, znalazłam jakąś krótką, kremową sukienkę. Dwa pasma włosów z przodu spięłam do tyłu. Założyłam jakieś buty na niskim obcasie i byłam gotowa. Wyszłam równocześnie z Erikiem. Na korytarzu stał Edward i chyba czekał na  mnie już od jakiegoś czasu. Poszliśmy wszyscy razem, zaczęłam swój plan wcielac w życie.
Mrugające kolorowe światła, nieco mnie oślepiały, ale i też świetnie pasowały do tutejszego klimatu. W tym klubie było całkiem sporo uczniów, którzy świetnie się bawili. Jednym słowem mówiąc impreza na całego. Po prawej stronie znajdował się  bar,  w którym o dziwo był alkohol, naprzeciwko pod ścianą były obściskujące się pary, na środku parkietu zauważyłam moją przyjaciółkę Vanessę, która starała się zapomnieć o tym, że nasza przyjaciółka jest ‘’przetrzymywana’’ przez strażników. Eric zanurkował gdzieś w tłum tańczących uczniów.
-To co zatańczysz?- trudno było odmówić jego zachęcającemu głosowi.
-Nie, pójdę sobie tam do baru i coś wypije może później. Idź na parkiet- zachęciłam go.
No cóż jego długo nie trzeba było namawiać. Poszłam do tego baru i u przystojnego barmana zamówiłam sobie drinka, który okazał się być naprawdę wyśmienity. Stanęłam sobie gdzieś pod ścianą i próbowałam odszukać kogoś ze znajomych, ale zbyt dużo osób było. Minęło jakieś pół godziny i stwierdziłam, że mogę już wracać do mieszkania. Ruszyłam w stronę wyjścia i wtem niespodziewanie ktoś objął mnie z talię. Odwróciłam się, a tam stał Emmett. Nie wiedziałam, że on tutaj jest.
-Jeden taniec, proszę.- pokręciłam głową.- Nie powiem nic Edwardowi, zatrzymam go.
No dobra, ma mnie. Pociągnął mnie na parkiet. Misiek mimo, iż jest dużych rozmiarów to i tak świetnie tańczył, w sumie nie było tak źle, myślałam, że cały czas będę się potykać, ale ani razu się nie potknęłam mimo, iż często jakieś obroty były.
Naprawdę nie wiem jak znalazłam się w ramionach Erica. Chyba ta bliskość między nim, a mną miała mnie przyciągnąć, ale było zupełnie na odwrót. Odsunęłam się, ale ten złapał mnie za rękę przyciągnął, a potem były już tylko obroty.
Wymknęłam im się wszystkim pod pretekstem, że muszę iść do toalety, a tak naprawdę przecież udałam się do siebie. Gdy weszłam od razu padłam na sofę. Nie, nie będę tak bezczynnie leżeć. Przebrałam się w jakieś długie spodnie, bluzkę z krótkim rękawkiem oraz założyłam te szpilki, aby się nauczyć w nich chodzić. Na początek zabrałam się za zmywanie nauczyć, bo mój szanowny brat oczywiście niczego nie pomył, ale za to nabrudził bardzo wiele. Umyłam wszystko, że aż się błyszczało. Następnie zabrałam się za ścieranie kurzów, odkurzanie mini dywaników, mycie podłóg. Potem dla relaksu wzięłam gorącą kąpiel, obejrzałam jakiś film w Telewizji i wskoczyłam do łóżka przykrywając się miękkim kocem z wielkim lwem na środku i zaczęłam czytać jakąś książkę. Książka tak mnie pochłonęła, że nie wiadomo kiedy zorientowałam się, że jest już późno i jestem zmęczoną. Zasnęłam w ekspresowym tępię. Mój dzisiejszy sen opierał się na tym, że uczniowie których widziałam na imprezie zostali za coś ukarani i musieli zmywać naczynia po lunchu w poniedziałek. Nie było to nic niezwykłego, bo często mi się śniły głupoty, ale nie aż takie jak te.

 _________________________________________________________________________________
Rozdział trochę krótszy ;-)
Pozdrawiam i życzę miłego czytania :3

poniedziałek, 19 maja 2014

Rozdział III


Przestraszyłam się nie na żarty, kiedy dziewczyna, którą widziałam niecałą godzine temu nagle się teleportowała. Podbiegłam do niej bez słowa i pomogłam jej się podenieść. Odwiesiłam obraz i czekałam na wyjaśnienia od mojej przyjaciółki, jednak ona nie zamierzała zacząc rozmowy.
-Co to było, do cholery? - ta cisza naprawdę była uciążliwa.
-Nie wiem, rano miałam to samo. - odparła.
-Ale gdzie ty byłaś? - dopytywałam się
-Wydaje mi się, że przeniosłam się w czasie.
Czyli skoro ona się przenosi w czasie to oznacza tylko jedno...jest podróżniczką w czasie.
-Jestem podróżniczką….- do niej to też nie docierało - ..... w czasie.
Mój mózg za szybko nie funkcjonował i dopiero po jakimś czasie, docierały do niego różne słowa. Chwila, chwila czyli dziewczyna, którą znałam i dotąd była zwykłą dziewczyną tak jak ja, nagle stała się kimś innym, inną osobą.
Nie to tak nie mogło zostać. Szybko wstałam i zaczęłam wychodzić.
-Gdzie ty idziesz?- spytała zaskoczona moją nagłą reakcją.
-Trzeba komuś o tym powiedzieć- to było chyba oczywiste.
-Nie, proszę, - błagała - Na razie nie chcę, aby ktoś więcej wiedział.
Pokiwałam głową, ale jak dla mnie,  prędzej czy później i tak wszyscy się dowiedzą.
Chwila, skoro nie chciała, żeby się nawet Van dowiedziała, to musi dowiedzieć się ktoś inny. Podeszłam do niej i pociągnęłam za sobą w stronę drzwi.
-Co ty wyprawiasz? - zapytała zaskoczona
-Chyba nie zamierzasz tak siedzieć. Trzeba to komuś zgłosić. Ktoś się musi o tym dowiedzieć.
-Ale komu ty chcesz to powiedzieć? - dociekała
-Jeszcze nie wiem.
Fakt, nie wiedziałam komu chcę wyjawić jej malutki ,,sekret". Wiedziałam jedynie, że nie może tak być, przecież inni podróżnicy chyba nie przenoszą się tak znienacka. Zjechałyśmy tą nieszczęsną windą na dół, w której nadal bałam się czegokolwiek dotykać i udałyśmy się do pingwina. Jejku, ona znowu była pochłonięta w tej swojej lekturze. Nie żebym miała coś do czytania, bo ja sama przecież uwielbiam czytać, ale ona czyta jedną i tą samą książkę.
-Witajcie dzieciaczki. Co was do mnie sprowadza? - spytała, jak zawsze miłym tonem.
-Musimy porozmawiać z kimś kto zna się na podróżach w czasie. -uniosła brew - Chodzi o to, że Claire jest podróżniczką.
-Dobrze, chwileczkę.
Wykonała kilka telefonów i, jak mi się wydaję, miała trochę problemów przez nas. Po chwili powiedziała nam gdzie miałyśmy się udać. Szłyśmy właśnie jakimś długim korytarzem, jak mnie to rozbrajało, że wszystko tutaj jest takie nowoczesne. Następnie weszłyśmy do pokoju numer 37, gdzie był kolejny korytarz i dwie pary drzwi. Nagle z jednych wyszła jakaś osoba. To był Strażnik Nocy.
-Witam panie. To, która z was jest tą podróżniczką?
-Ja. - mina strażnika wyrażała jakby ta odpowiedź go nie utysfakcjonowała- Claire Grey.
 -Moje drogie zacznijmy od tego, że ty nie możesz być podróżniczką.
-A, to dlaczego niby nie może być? - ten gośc zaczynał działać mi na nerwy.
-Bo krąg jest już zamknięty.- odparł niewzruszony.
Nie ogarniałam zbyt bardzo o jaki krąg jemu chodziło, ale skoro jest zamknięty to coś mi się tu nie zgadza.
-Co? - spytałyśmy razem oburzone.
-Jak to co? Krąg jest zamknięty i to niemożliwe, jak wam się tak bardzo nudzi to idźcie się pouczć.
Odwrócił się i zniknął za drzwiami którymi przyszedł. Trochę mnie to wkurzyło. Stałyśmy w tym korytarzu jak dwie idiotki i się na siebie gapiłyśmy. Żadna z nas nie pojmowała co ten gościu właśnie powiedział. Westchnęłam i wróciłyśmy na nasze piętro w ciszy. Po drodze mijałam rozwydrzonych 10-latków, którzy wracali dopiero do domu. Miałam ich po dziurki w nosie, a to był dopiero pierwszy dzień szkoły. Poszłam po Van, bo stwierdziłam, że kto jak kto, ale ona powinna wiedzieć. Wszystkie razem udałyśmy się do mojego pokoju. Wkurzało mnie to, jak tutaj są ustawione meble, ale jak będę miała czas to tutaj zrobię małe przemeblowanie. Dlatego teraz je tylko troszkę poodsuwałyśmy, aby mieć miejsce usiąść na wielkim, beżowym dywanie. Usiadłyśmy po turecku i opowiedziałyśmy o wszystkim Van.
-Powiedzmy, że rozumiem, ale.. co za przygody miałaś tam dokładnie, znaczy jak się przeniosłaś w czasie, to co tam było?
Jak widać Van lepiej wszystko przyjęła i jej mózg nadal normalnie funkcjonował, chociaż nie jestem tego taka pewna, bo ona od zawsze była pokręcona.
-Znaczy nie jestem pewna, ale pierwszy raz przeniosłam się do przeszłości, ludzie tutaj latali jak pokręceni…. drugi raz przeniosłam się kilka miesięcy do tyłu, jak tutaj remontowali to wszystko.
-Czyli przeniosłaś się do przeszłości.- sprostowałam.
-No tak.- potwierdziła.- Co teraz zrobimy? Przecież ja tak nie mogę się w pewniej chwili przenosić do innych czasów.
-Zaczniemy działać…- Stwierdziła Van.
W tym samym momencie do pokoju wpadli dwaj bracia Cullenowie, widać przed chwilą mieli jakąś zabawną przygodę, bo byli cali od ucha do ucha uśmiechnięci i zadowoleni. Powolnym, jak na nich, krokiem zaczęli wchodzić do pokoju i wpychać się miedzy nas. Emmett oczywiście usiadł obok mnie i objął mnie ramieniem, jak to miał w zwyczaju. Dla niego zawsze byłam małą istotką.
 -Co wy chcecie robić, znaczy przepraszam, działać.- Emmett był bardzo dociekliwy.- Bez nas?
-Nic- Podróżniczce naprawdę zależało na tym, aby nikt nie wiedział.
Edward siedzący naprzeciwko mnie spojrzał na mnie pytającym wzrokiem. Oznaczało to późniejsze tłumaczenie. Spuściłam głowę, chociaż to było złe posuniecie. Teraz jeszcze bardziej będzie naciskał, próbując wydobyć ze mnie informacje.
-Dobra, ja idę, zmęczona trochę jestem. - odezwała się Claire, próbując jak najszybciej stąd uciec.
-Pójdę z tobą. – zaproponowałam.
-I ja też. - dołączyła się Vanessa.
Jednak nie poszło wszystko jak spłatka. Nasza podróżniczka podnosząc się, zemdlała. Emmett w ostatniej chwili ją złapał i zaniósł do jej pokoju przy pomocy Vanessy. Nie wiem jak to się stało, ale byłam sparaliżowana podczas tego całego zajścia i dopiero, gdy usłyszałam jak ktoś przekręca zamek w drzwiach tym samym zamykając je, ocknęłam się. To Edward zamknął drzwi.
-Usiądź sobie.-powiedział opiekuńczym tonem.
Jak zaproponował, tak zrobiłam. Usiadłam na sofie. Byłam w stu procentach pewna, że teraz się stąd nie wydostaę, ale zawsze warto było spróbować.
-Muszę iść do niej. – wyjaśniłam i wstałam
Położył dłonie na moich ramionach i pomógł mi z powrotem usiąść. Właściwie, to zmusił mnie, abym usiadła.
-Poradzą sobie sami. A ty mi mów o co chodzi, bo nie wierzę, że ,,nic’’.
No, a nie mówiłam, że mi teraz spokoju nie da? Jedyny plus, że w myślach mi nie czyta. Chwilka, przecież fakt mi nie może czytać, ale czemu u dziewczyn nic nie wykrył.
-Przecież wiem, że umiesz czytać w myślach, mój drogi i wychwyciłeś to od dziewczyn. - odpowiedziałam, zakładając ręce na piersi -A po za tym przecież nie ogłuchłeś i usłyszałbyś wszystko nawet jakbyś był na dole - dodałam i uśmiechnęłam się przebiegle.
-Po pierwsze nie zapominaj, że chwilowo je utraciłem, bo miały wszystkie dostęp do Twojej główki, a po drugie te ściany są tak specjalnie zrobione i coś w nich jest, że nawet będą w tym pokoju nie słyszę co się dzieje obok. - odparł, a mi mina zrzedła.
-No tak. - nic więcej nie potrafiłam powiedzieć.
Przez jakiś czas siedzieliśmy w ciszy. Żadne z nas nie miało zamiaru odezwać się pierwsze. Wampir czekał na wyjaśnienia, a ja nie miałam ochoty się tłumaczyć.
-No powiesz mi w końcu co się dzieje? - był już trochę wkurzony i ja naprawdę nie chciałam i nie miałam zamiaru tego pogarszać, ale nie dało się inaczej.
-No naprawdę nic, tak sobie tylko rozmawiałyśmy, przecież zawsze u którejś w domu przesiadywałyśmy i gadałyśmy.
-Proszę Cię. ,,Zaczniemy działać’’- zacytował - Może mi powiesz, że macie iść na zakupy i zaczniecie działać same, albo same zaczniecie odrabiać prace domowe?
-Jejku, Edward naprawdę nic się nie dzieje. – skłamałam -Przecież bym Ci powiedziałam.
-Bella, wiem, że wszystko byś mi wyjaśniła, ale nawet wtedy, gdyby ktoś poprosił cię, abyś milczała?
Czyli jednak coś podejrzewał. Niedobrze.
Nie odpowiedziałam, a on dalej drążył temat
-To jak, powiesz mi?
-Nie mam Ci nic do powiedzenia, nie rozumiesz?- chyba trochę za bardzo podniosłam głos.
-Dobra, nie chcesz to nie mów, ale wiedz, że ja się dowiem.
Jeo głos brzmiał ostro, był na mnie zdenerwowany.
Zaczął ludzkim krokiem wychodzić z pokoju, był tak zbulwersowany, że nawet się na mnie obraził, a zdarzało mu się to naprawdę bardzo rzadko.
-Edward, proszę, zaczekaj.- próbowałam go jakoś zatrzymać. Odwrócił się w moją stronę.- Proszę nie obrażaj się, naprawdę nie mam nic do ukrycia. Proszę, nie gniewaj się, dobrze wiesz, że nie lubię się z tobą kłócić. - błagałam, a w oczach stanęły mi łzy.
-Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej.- jego chłodny głos mnie przeraził.
Jego słowa zabolały. Były jak cios w policzek.
Nigdy nie był wobec mnie chamski, ani oschły tak jak w tym momencie. Nie miałam przed nim tajemnic, bo zawsze trzymał ,,gębę na kłótkę", a moje przyjaciółki nigdy nie wymagały, abym przed nim coś ukrywała. Teraz było inaczej. Claire jasno wyraziła się, aby nikomu o tym nie mówić. Bez wyjątku.
Jeszcze zanim Edward zdążył zamknąć drzwi, wybuchłam płaczem. Zatrzymało go to na chwilę, ale tylko na ułamek sekundy. Potem wyszedł, trzaskając drzwiami.
Nie byłam silna, czasami mi się zdarzało, że niektóre słowa mnie raniły i wybuchałam płaczem, a niekiedy udawało mi się powstrzyamć nadmiar emocji.
Wyszłam z pokoju i zaczęłam dobijać się do mieszkania Edwarda. Nie wiedziałam czy tam był, ale i tak się nie poddałam. W końcu usiadłam przed drzwiami i czekałam na niego.
Po kilku minutach Vanessa wyszła z pokoju Claire.
- A co ty tu robisz?- spytała zaskoczona.
-Pokłóciłam się z nim. - ruchem głowy wskazałam drzwi wampira-Jak u niej?- szybko zmieniłam temat.
-W miarę. Emmett z nią siedzi, a ja właśnie mam do ciebie sprawę.
-Jaką?- podniosłam się.
-W bibliotece jest takie miejsce gdzie nikt nie może wchodzić, bo niby to jest tylko dla Strażników. W sensie, że tylko oni tam mogą przebywać. - pokiwałam głową na znak, że rozumiem- I jak, myślisz, czy to miejsce, gdzie w spokoju siądą i poczytają ,,Anie z Zielonego Wzgórza"?
-Nie wydaje mi się.
-No właśnie, myślę, że tam możemy coś znaleźć.
-Idziemy. - odpowiedziałam bez wahania.
Starałyśmy się nie zwracać na siebie uwagi. Akurat była godzina, kiedy wszyscy siedzieli albo u siebie w pokojach, albo w bibliotece. Dlatego też, miejsce do którego się udałyśmy, było zatłoczone.
-Znalazł się.- Vannessa dała mi kuksańca.
-Kto? Gdzie? - zapytałam zdeozrioentowana.
Wtedy zauważyłam naszą kochaną królową u boku wampira, z którym się niedawno pokłóciłam. Gdy tylko Emily mnie zobaczyła, przyłożyła dłoń do policzka Edwarda, po czym przekręciła jego głowę w swoją stronę i go pocałowała. Nie żebym miała coś do tego, z kim spędza czas, ale on przecież dobrze wie, że ja jej nienawidzę. Fajnie, że jak się ze mną pokłóci szuka pocieszenia u NIEJ. Chłopak się od niej oderwał i, no cóż tak całkiem przez przypadek natknął się na moje spojrzenie. Spuściłam głowę, cała wściekła.
-Chyba tutaj za dużo ludzi, przełóżmy to na jutro, albo później przyjdźmy. - mówiłam takim głosem, że Van bez dodatkowych pytań wyprowadziła mnie z biblioteki. Nie wiem czemu ciągnęła mnie za sobą biegnąc, ale już po chwili byłyśmy w windzie.
-Czemu biegłyśmy?
-On próbował cię dogonić, a ty raczej nie byłaś w stanie z nim rozmawiać. - wyjaśniła, waląc pięścią w guzik z numerem naszego piętra.
-Skąd wiesz?
-Skoro Twój przyjaciel szuka pocieszenia u dziewczyny, której Ty nienawidzisz, to chyba to jest jeden powód. A po drugie wyglądałaś jak zbity pies. - wytłumaczyła
-Dzięki. Fakt, wkurzył mnie. Wiem, że ona się mu ciągle podlizuje, no ale w takiej sytuacji. - powiedziałam, ukrywając twarz w dłoniach
Wyszłyśmy z windy. Cała byłam roztrzęsiona, co sprawiało, że nie mogłam znaleźć kluczy i tego głupiego breloczka, który wpuści nas na piętro.
W korytarzu od razu rzuciła nam się postać stojąca przed moimi drzwiami. No tak są jeszcze schody, które z łatwością pokonał.
Van posłała mi spojrzenie pełne współczucia. Wiedziała, że teraz już mi nie może pomóc. Pożegnała się ze mną i udała do swojego pokoju. Sam na sam z nim, w takiej sytuacji.
-No słucham. - odezwałam się, nie ukrywając mojego zdenerwowania i niechęci do jakiejkolwiek rozmowy z nim.
-Ona poprosiła mnie, abym pomógł jej w….
-Nie interesuje mnie w czym jej chciałeś pomóc.- przerwałam mu.- Po prostu nie wierzę, że szukałeś pocieszenia akurat u niej.
-To przez przypadek tak wyszło.- próbował się tłumaczyć
-Powiedziałam nie interesuje mnie to. - powtórzyłam, być może trochę za ostro.
Przeszłam obok niego, próbując otworzyć drzwi.
-W sumie, to jest twoje życie i rób co chcesz. Nie powinnam tak zareagować, ba! Nie mam prawa wpieprzać się w twoje życie.
Tak! Udało mi się otworzyć drzwi.
-Nawet tak nie myśl. - odezwał się ostro i złapał mnie za ramię, uniemozliwiając jakikolwiek ruch.
Odwróciłam się do niego, a po policzku spłynęła mi jedna, samotna łza.
-Przepraszam. –  obydwoje w tym samym czasie powiedzieliśmy.
Przytulił mnie i staliśmy tak w ciszy przez kilka minut.
-Dobra, chodź. Nie będziemy tutaj tak stali.
Rozejrzałam się.
-Czyli już wszystko w porządku? - upewnił się
Pokiwałam głową. Od razu się rozweselił i poszedł poszukać jakiegoś filmu. Ja w tym czasie zrobiłam sobie do jedzenia moją ulubioną potrawę, czyli płatki z mlekiem oraz kilka kanapek dla Edrwda. Chłopak ustawił meble tak, jak były wcześniej i już po chwili siedzieliśmy obok siebie na kanapie i oglądaliśmy film.
-Mam do ciebie jedno pytanie. I nie wymagam jakiś długich odpowiedzi. Powiedz po prostu ‘’tak’’, albo ‘’nie’’.- spojrzałam na niego. O co mu chodzi? -Czy ukrywasz coś przed mną, bo któraś z dziewczyn cię o to poprosiła?
Było mi trochę głupio, że go wtedy okłamałam, ale musiałam. Pozostało mi tylko mieć nadzieje, że to zrozumie.
-Tak, ale wiesz, że nie robię….- nie pozwolił mi dokończyć tylko przyłożył palec do moich ust.
-Nie wymagam nic więcej. Rozumiem. - odpowiedział i wrócił do oglądania filmu
-Teraz, to ja mam pytanie i w odpowiedzi chce ‘’tak’’, albo ‘’nie’’.- zaskoczyłam go tym -Jesteś zły?Może to było głupie pytanie, bo wcześniej się pokłóciliśmy i był zły, ale ciekawiło mni.e jak jest teraz.
-Troszkę tak.- po chwili ciszy jednak dodał -Myślałem, że mi nie ufasz, albo, że cię wcześniej czymś zraniłem. Po prostu zdziwiło mnie to, bo zawsze wszystko mi mówiłaś, a teraz nie chciałaś. To dla mnie...nowa sytuacja i muszę się z nią oswoić.
_______________________________________________________________________________
Mam nadzieję że się spodoba :3